فاصله‌ها

پنجره از فاصله‌ها می‌گوید
و رو می‌گرداند
به ناشناخته‌های دیگر
و در بهار زیبا می‌شود
دور می‌یابمش، نیلی
نیلی، نیلی یکدست
گم شده‌ام
در عشقی که به من عطا شده،
درون خانه‌ی خود
فصلی دیگر را می‌گذرانم
در انتظارش
و او بدون من، چه بی‌رحم.
×
برای شب تصمیم می‌گیریم
رقابت ستاره‌ها شروع شده
سایه‌ها بر میدان‌ها
نشانه‌های مرا انتظار نمی‌کشند
جهان می‌گسترد
همچون زنی
که زمان را دور می‌ریزد
زمان آشفته، زمان
زمان، زن بی‌تحرک
زن پریده‌رنگ، که ترکم می‌کند
بخاطر ترس‌های غریب
×
روبروی او آیا چهره‌ای دارم؟
روبروی خلاء،
روبروی سپیده‌ی گردنش؟
بدن‌هایمان متلاشی می‌شوند
جوهره‌ی تاریکی‌ها
توهم نفسی رباینده
در تاریک روشن صبح
نگاه‌هایمان می‌گذرند
بر خطوط اثری بی‌نام
انگشتانمان، بی‌نتیجه،
بی‌جواب، لمس می‌کنند
میانه‌ی روز و ما،
رویاها، ایده‌ها،
که هیچ از آنها نمی‌دانیم.
×
آیا دختری، افسانه‌ای
در شب اسیر شده
در یک دم عزیز، یک زندگی
به کیفر تفاوت چشم‌های من؟
همه چیز شبیه کلام است، انعطاف‌پذیر
ایکاش صبوری قدری
میان چمن‌ها نفس بکشد،
نمی‌شناسم آنچه را که درونم می‌رود.
خلاء مکانی حقیقی‌ست
جایی که زمزمه‌هایمان می‌میرند
تهی، بدن‌های گسترده
بر رنج‌های سخت.
×
دو تن، تو، من
یکی همچون دیگری
یکی، دیگری،
خدای ناشکیبا، ترسناک
خدای حرارت صداها
از فضای همیشه از هم پاشیده،
خدای یکی،
خدای دیگری،
شک، جدایی،
رقصیدن در تب،
فضای سرد، دیوار
آنچه اوج می‌گیرد، سرگیجه‌ی من
آنچه می‌چرخد، چهره‌ی تو
دو تن، حمله‌ی ویرانی.

شعر از: ریشار رونه
ترجمه‌ی: نفیسه نواب‌پور

آرام

می‌خواهم
وقتی که مرگ می‌آید
همه چیز چون امروز باشد
شبی وسیع و شیری و ساکن
و بخصوص می‌خواهم
همه چیز حسابی آرام باشد
تا برای آخرین بار
نفس زمین را بشنوم
آنگاه که آرام
دستان عاشقی که مرا به دنیا پیوند می‌دهند
از من جدا می‌شوند

و زندگی اینچنین است
سایه‌ای که بر درگاه می‌افتد
حیاطی که درختان بلند حفظ اش می‌کنند
شهد مانده در گل و زنبورهای مرده
دستی که بر در می‌کوبد
و چهره‌هایی که رنگ عوض می‌کنند
چیزی نمی‌جنبد، جز آسمان بی‌بنیاد
و فصلی که کنار جوی می‌خزد
نگاه‌های ثابت و بدن‌های خشک
سپیده‌دم یا نیمروز؟
چه انتظار مشابهی
چیزی نمی‌دانیم، چیزی به دست نداریم
جز رؤیایی عذاب‌آور
از حقیقتی ژرف و پنهان

مسافران زمین باید
همه‌چیزش را دوست بدارند
در دسترس بگذارند
و آرام بخوانند
حفظ کنند، هدیه دهند
به نوبت بگیرند و
زود پس دهند
مثل بلیط سفرشان
و راضی باشند
به از دست دادن چهره‌هاشان.شعر از: آن پریر
ترجمه‌ی: نفیسه نواب‌پور

خاطره

برف‌ها که آب شوند
خاطره‌هایم دوباره زنده می‌شوند
ایکاش می‌دانستم که بهار را
دستان پر برکت تو
به آتش خواهند کشید

به حقیقت چشم‌هایت سوگند
روزگاری خواهد رسید
که در آنها هیچ خاطره‌ای زندگی نمی‌کند
نه مرگی
نه تولدی.

تنهایی

پیرزن روی ایوان تنها مانده بود
وقتی که من لباس‌ها را در تشت می‌شستم و
یکی یکی روی بند رخت پهن می‌کردم.
هیچ کس فکرش را هم نمی‌کرد که پیرزن آن غروب بمیرد.

پیرزن مرد و هیچ کس نفهمید که ما چطور
عصرهای تابستان
بدون او روی تراس چای نوشیدیم و
شب‌های زمستان
بی‌اینکه قصه‌های او را بشنویم
دور کرسی خوابمان می‌برد.

چراغ

چراغ روشن می‌شود
یعنی که پشت حصارها
هنوز کسی زنده‌ است
نمی‌بینمش
نمی‌شناسمش
شاید دخترکی سبزه‌رو باشد
که روبروی آینه
موهاش بلندش را شانه می‌زند
یا پیرمردی که عصا به دست
داروی خواب می‌خورد

پشت حصارها
روبروی تمام امکان‌های محال
هرشب، بیهوده
چراغی روشن می‌شود
یعنی کسی
هنوز زنده‌ است.

اینجا

ژان تودرانی شاعر فرانسوی و مترجم آثار ایتالیایی و اسپانیایی بود. 19 سپتامبر 1922 در مارسی به دنیا آمد و آثارش را از سال 1948 منتشر می‌کرد. از او بیست‌وچهار اثر منتشر شده که همه به نام خودش نیستند. او در طول بیست سال به طور مرتب با نام «آلن آنسو» و سپس «هنری پونسو» می‌نوشت. ژان تودرانی در چهارشنبه شب 14 ژوئیه 2006 از دنیا رفت.



من اینجا نیستم
اینجا نیست
اینجایی وجود ندارد
اگر اینجا می‌بود
من نمی‌توانستم
راه بروم
یا حرف بزنم
اینجا بهانه‌ای‌ست
برای گفتن: من می‌روم
دروغ است
به قدری وجود دارد
که کسی اینجا نیست
و نمی‌ماند
و گریزان
به دام نمی‌افتد
دراز نمی‌کشد
نمی‌خوابد

اینجا یک کلمه است.

شعر از ژان تودرانی، ترجمه‌ی: نفیسه نواب‌پور