در کوچه‌های غریبه

در کوچه‌های غریبه‌ی این شهر
هیچ خاطره‌ای بر دیوارها نقش نمی‌شود
هیچ خاطره‌ای در پیاده‌روها آواز نمی‌خواند
هیچ خاطره‌ای روی نیمکت هیچ پارکی نمی‌نشیند
شهر غریب عریان از خاطرات را دوست دارم
شهر من تویی
زیبایی نگاه و خنده‌هایت را دوست دارم
خشم‌ها و فریادهایت را ولی دوست ندارم
بی‌مهری‌هایت را،
تیغ‌هایی که پوست تنم را می‌خراشند،
دوست ندارم.

من عاشق بچه‌های این شهرم
بچه‌ها در پارک‌ها
با زبانی که هیچ طعمی ندارد شعر می‌خوانند
با اسباب‌بازی‌هایی که رنگ هیچ خاطره‌ای ندارند
با خنده‌های شاد و کودکانه
بازی می‌کنند
من اما گریه‌هایشان را دوست ندارم
پا به زمین کوبیدن و جیغ کشیدنشان را
دوست ندارم.

سر به هوا و تلخ
در کوچه‌های غریبه‌ی این شهر
می‌گذرم.

نیایش

حالی، دختران موطلایی که از بیشه می‌ﺁیند
روزی خواهند مرد
خیلی پیش از آن اما
تاج‌های نیلوفری‌شان خواهند پوسید.
از میانشان یکی، دستش به تیغ خراشیده
خون را از زخم خویش می‌مکد،
هم ‌اوست
که بر بدنی به لطافت ظریف‌ترین جوانه‌ها
جای هزارها خراش را
بر شاخه‌ی پستان‌هایش نمی‌بیند.
دختران موطلایی!
می‌بایست بر رختخواب خالی رودخانه‌ها
میان رز‌های درشت و گل‌های جارو می‌خوابیدید
تا زنبورها گرداگردتان
نیش‌هاشان را در فرونشاندن عطش انتقام‌ها
از دست بدهند.

شعر از: ژان فولان
ترجمه‌ی: نفیسه نواب‌پور

دشت

برکه.
برکه.
حریصانه می‌جوی،
کرانه‌ها را. زیر ابر،
ماهیخوار. سفید، تابان،
هزاره‌ها
چوپان‌ها. همدم باد

من بر کوهستان صعود کردم
آنجا بود که زندگی می‌کردم. شکارچی،
من بودم، اما ساقه‌ی علف
مرا در رطوبت‌هایش به دام انداخت.

گفتن را به من بیاموز، ساقه‌ی علف.
مردن را و شنیدن را به من بیاموز،
دیرپا، گفتن را بیاموز، سنگ،
ماندن را به من بیاموز، آب،
دیگر از من نپرس و از خودت، باد.

شعر از: یوهان بابرووسکی
ترجمه از: نفیسه نواب‌پور

سفید

سفید بین سطرها
سفید بین کلمات

متفاوت است با اینکه
«آنجا هیچ چیز نیست»
یا
«آنجا هیچ چیز نمی‌گذرد»

سفید به چشم می‌ﺁید
چون بر روی کاغذ
تک نیست

سفیدِ متصل، راهی به سوی چشم‌ها می‌برد

راهی که به نظر می‌رسد همیشه هست
اگر تو گرداگردت را
ساده نگاه کنی: هرچند
لازم نیست چیزی باشد

این با کاغذ فرق دارد:
تا وقتی که سفید هست
چشم‌اندازها و رخدادها
بطور معمول دنبال می‌شوند

سفید، اربابی کهن است.

شعر از: ک.شیپرز
ترجمه از: نفیسه نواب‌پور