رنجش را به که خواهد گفت...

رنجش را به که خواهد گفت
دختری که هیچ دلداری ندارد؟

چطور می‏زید،
دختری که یاری ندارد؟
حتی پاره‏ای از روز نمی‏ﺧوابد
همیشه چشم‏انتظار است.
عشق است که بیدارش نگه می‏دارد
و مانع خواب است.

به که می‏گوید اندیشه‏اش را
دختری که دلداری ندارد؟

چه خوب است داشتن دو یار
دو، سه یا چهار،
من اما حتی یکی ندارم
برای سرخوشی‏ام.
افسوس! زمان می‏گذرد
پستان‏هایم آب می‏شوند.

به که می‏گوید اندیشه‏اش را
دختری که دلداری ندارد؟

نیازمند انسانیت بسیارم
و شجاعت بسیار
که زودتر از فردا، همین امروز
از شدت خشم بمیرم
تا در چنین کسالتی زندگی نکنم

به که می‏گوید اندیشه‏اش را
دختری که دلداری ندارد؟

شعر از: کریستین دو پیزان
ترجمه‌ی:نفیسه نواب‌پور

سایه

دیشب دیدم
یک نیمه از ماه گم شده
می‏گفتند سایه افتاده روی ماه
این سایه از کجاست
که فقط روی یک نیمه از ماه می‏افتد؟

بچه‏ها سلام

می‏گم «بچه‏ها» بهتون بر نخوره. خیلی هم خوشتون بیاد. بهتر از اینه که بگم: سلام پیرمردا و پیرزنای مردنی. حالا هرچی. اومدم عین همون چیزی که تو وبلاگ یاهو سیصدوشصت نوشتم اینجا کپی کنم، دیدم نمی‏شه. اون مال بچه‏های همون جا بود. پس مجبورم یه جور دیگه بنویسم. ولی آخه چه جوری؟ گفتن نداره. خودتون می‏بینید. بعید می‏دونم کسی متوجه اینهمه تحولات رو صفحه نشده باشه.
واسه بچه‏های یاهو گفتم، اینجام بگم که قرار بود موقع تولد وبلاگم یکسری تغییرات رو صفحه‏ش بدم که جور نشد و فکرش هی همینجوری تو سرم چرخید تا آخر سر یه چیزی از آب دراومد، اینجوری. قصدم این بود که فضاهای پراکنده‏م رو یکی کنم. حالا در واقع فضاهایی که از وبلاگ یاهو دوست داشتم منتقل کردم اینجا. یه فضا برای نوشتن یه جمله‏ی کوتاه، یه فضا برای عکس و یه فضا برای نوشته‏هایی که قرار نیست آرشیو بشن درست کردم. نوشته‌هایی که قرار نیست آرشیو بشن همون نوشته‌هان که به قول خودم تاریخ مصرف دارن.
بذارین براتون بگم:
نوشته‏ها دو جورن: یکی اونایی که نوشته می‏شن برای همیشه و یکی اونایی که اعتبارشون زود تموم می‏شه. من برحسب اعتبار نوشته‏ها و بلند و کوتاهی تاریخ مصرفاشون اونا رو دسته بندی می‏کنم. یه سری نوشته‏ها هستن مث چیزایی که تو اخبار خونده می‏شن که تاریخ مصرفشون گاهی ممکنه حتی فقط یه لحظه یا چند ساعت باشه. مث اینکه بگن الان ساعت چنده یا اینکه بیرون داره بارون میاد. من از اینجور نوشته‏ها خوشم نمیاد. نوشته‏های دیگه‏ای هستن که تاریخ مصرفشون طولانی‏تره. مث یه خاطره که ممکنه آدم دوست داشته باشه واسه کسی تعریف کنه و اگه کسی نبود و خاطره تعریف نشد، فراموش می‏شه و آدم یه خاطره‏ی جدیدتر پیدا می‏کنه برای تعریف کردن. اینجور نوشته‏ها به درد گفتن می‏خورن ولی به درد آرشیو شدن نمی‏خورن. آدم یه چیزی تعریف می‏کنه، کسی اگه شنید که شنید، اگه نه، هیچ فرقی نمی‏کنه. ولی نوشته‏های دیگه‏ای هستن که تاریخ مصرف ندارن یا ممکنه تاریخ مصرفشون خیلی خیلی طولانی باشه. اینطور نوشته‏ها یه چیزایی هستن مث شعر. آدم می‏خونه و ازش می‏گذره. دوباره بهش برمی‏ﺧوره، دوباره می‏خوندش و باز براش تازگی داره. هزار سال دیگه هم مردمی اگه اون شعر رو بخونن، باز براشون تازگی داره و ازش لذت می‏برن. البته همه‏ی شعرهام اینطوریا نیستن. ولی نوشته‏ای ارزش داره که تاریخ مصرف نداشته باشه یا تاریخ مصرفش خیلی خیلی طولانی باشه. من سعی می‏کنم اینجا رو وبلاگم اینطور نوشته‏ها رو آرشیو کنم. باقیشو کوچولو اون کنار می‏نویسم و بعد دیلیت می‏کنم.

اخترک چهارم

تمام هفته‏ی پیش به خودم می‏پیچیدم سر قضایایی که می‏شنیدم از دوستان شاملو. عجیب نبود که شب‏ها خواب شاملو و دوستان ندیده‏اش را ببینم. عجیب نبود که میان گیجی و سردرگمی دست‏وپا بزنم. همان شب درگیر مهمانی و جشن بودم و نمی‏دانستم در بیرون خودم حاضر باشم، یا درونم. با دوستان از تاریخ حرف می‏زدیم و از اتفاق. گاه هم درمانده می‏شدیم. دلگرمی‏مان فقط موزه‏ی مجازی خانه‏ی شاملو بود. همین و همین. درونم را چیزی می‏فشرد که «بغضم اگر بترکد» و می‏دانستم که نباید بترکد. نشسته‏ام اینجا و از این ناراحتم که کمکی نیستم. این چند روز خبرها را از سایت‏های دیگر می‏گرفتم و از سکوت سایت شاملو متعجب بودم. امروز بالاخره دیدم که این سکوت شکسته. به حکم انتقاد باید بگویم که سایت شاملو مایه‏ی دلگرمی است. حرفی که آنجا نوشته می‏شود حکم حضور دوست را دارد کنار دوست. حس تنهایی را کم می‏کند.
فکر کردم از شاملو چیزی اینجا بگذارم، برایم سخت است انتخاب از میان مجموعه‏ای که نمی‏شود کل بودنشان را به هم ریخت. این بود که از شازده کوچولو کمک گرفتم و به اخترک چهارمش رفتم که ببینم خرید و فروش اصلن چه معنا و حسی ممکن است داشته باشند. دلم نمی‏ﺧواهد هیچ کدام از یادگارهای شاملو را داشته باشم. مالک چیزی بودن حرمتش را می‏شکند و عاشقی را می‏کشد. شاید پراکنده مثل نور ماه، وسعت، بی‏اندازه و بی‏مهار شود.
این لینک‌ها را ببینید: خبرنامه‏ی شاملو و اخترک چهارم

بی‏نام

شصت روز زمان لازم است
تا از این رود بگذری

پنجاه‏وپنج روز، تا که پلی بسازی و
به ساعتی از آن بگذری

پنج روز هم... استراحت کن،
خوش باش.

کوتاه

ایکاش سگ بودم
همه جا را بو می‏کشیدم
پای درخت‌ها می‏شاشیدم
لاشه‏ای خشکیده را دندان می‏زدم
و راست می‏آمدم پیش تو.

ساعت‏های پراگ

«ساعت بزرگ «هتل شهر» در شهر قدیمی یادگاری از قرن پانزدهم است. از سه قسمت مجزا تشکیل شده: نمایش مجسمه‏های کوچک، محیط و گاهشمار. نمایش مجسمه‏های کوچک هرساعت با حضور یک اسکلت، نشانه‏ی مرگ، آغاز می‏شود. او با یک دست طناب زنگ را می‏گیرد و با دیگری ساعت شنی را بالا می‏آورد. نمایش با آواز خروسی تمام می‏شود».
«یهودیان اعداد را نمی‏شناختند: هر حرف از الفبای عبری ارزش عددی خودش را داشته، تقریبن شبیه لاتین قدیمی. حروف عبری همچون بسیاری از زبان‏های شرقی از راست به چپ نوشته می‏شوند و به همین دلیل است که ساعت هتل شهر یهودیان برعکس می‏گردد».

پراگ، پراگ، درخشش طلا
قدم می‏زدیم
تو بس سبک
بر بازوان من، بس جوان، بس روشن
پراگ صدها برج
و هزاران کلیسا
زیر آسمان مرواریدگون ژانویه
و عشق ما
با ما
سر خم کرده بود بر امواج رود
بین طاق‏های پل

ساعت هتل شهر
آذین شده، مثل یک کیک عسلی بزرگ
در نوئل‏های اسپانیایی
شماره‏های نقره‏ای پریده‏رنگ داشت
و خروس مدام می‏خواند
مثل هر سپیده‏دم زندگی
مرگ دیگر زنگ نمی‏زد
دستگاه از کار افتاده بود
و ما مسخره‏اش می‏کردیم
که مرگ، نامیراست
بس غافل بود
قلب‏های چون میخک شکفته‏مان

نه چندان دور از هتل قدیمی شهر
در محله‏ی یهودیان
ساعتی با نشانه‏های عبری بود
که عقربه‏هایش در خلاف جهت می‏چرخیدند
گویی زمان را آزاد می‏کرد
و دنیایی می‏آفرید
بی‏شروع و بی‏پایان
که آنجا خوشبختی، چشم‏های تو را داشت
آه، عشق گذشته‏ی من

نمی‏توانم آن زمستان آواره را برگردانم
بی اینکه یادی از پراگ کنم و دیوارهای قدیمی‏اش
و بی اینکه آخرین شعر را به یاد بیاورم
شعری که دوپاره بود
در کوچه‏های قصر
بی اینکه از میدان وانسیسلاس یاد کنم
شب
وقتی که روز و شب
بالای سر ما
با مفهومی معکوس می‏گشتند
مثل عقربه‏های دو ساعت
در آن ژانویه‏ی پراگ
که مرگ و زمان
دست از دنبال کردنمان کشیده بودند.

شعر از: امانوئل روبله
ترجمه‏ی: نفیسه نواب‏پور

شلیته

(شلیته نوعی دامن کوتاه گشاد و پرچین است که قدیم زنان روی شلوار می‌پوشیدند. –لغتنامه‌ی دهخدا)