یاد

شعر از: راینر ماریا ریلکه

به فارسیِ نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

چطور می‏‌شود

زندگی شیرین گذشته را بازشناخت؟

شاید در نقش‏‌های کف دستم

پیدا باشد

در این خطوط و چین‌‏هایی

که وقتی مشتمان را

بر هیچ می‏‌بندیم

حفظشان می‌‏کنیم.

نوازش

شعر از: راینر ماریا ریلکه

به فارسیِ نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

در حسرت یار

تمام شب بیدارم،

نوازشی کوتاه

بر آسمان درخشان می‏‌گذرد.

اینگونه است جهان

نیرویی اولیه

مادر را

عاشق تمام آنچه از دست داده می‏‌کند.

پنجره

روزی دوبار سراغ پنجره می‏روم
صبح‏ها که بازش می‏کنم
شب‏ها که می‏بندمش

شمعدانی پیر ولی از حق‏اش نمی‏گذرد
حساب رفت و آمد تمام همسایه‏ها را دارد.

شاید گاهی

زبانم را بریده‏اند
به جرم اینکه گفته‏ام          دوستت دارم
روی تنم داغ داغ          رد بوسه‏هایت را سوزانده‏اند
استخوان پاهایم را شکسته‏اند

چشم‏هایم را هنوز کور نکرده‏اند
که در بیداری رویایی از تو نبینم
گوش‏هایم را کر نکرده‏اند          که نحس‏هایشان را بشنوم
دست‏هایم را اسیدسوز نکرده‏اند          که به کارشان بگیرند

با غنیمت دست‏هایم می‏نویسم
با غنیمت چشم‏هایم می‏بینم
با غنیمت گوش‏هایم می‏شنوم

گاهی          شاید گاهی          فرصتی باشد برای دوست داشتن.

قاپوق

شعر از: رنه وی‌وین

ترجمه‌ از: نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

مدت‏ها به قاپوق وصل بودم

و زن‏ها به تماشای رنج کشیدنم، می‌خندیدند.

مردها تکه‏‌های گل به دست گرفتند

و به سر و صورتم پاشیدند.

اشک در من بالا آمد، متلاطم، مثل طوفان،

و غرورم مرا به هق‌‏هق انداخت.

نگاهشان می‌‏کردم، گویی خواب می‌‏بینم

با ترس و وحشتی خشمگین و طولانی.

میدان باز بود و همه بودند،

زنان ساده لوحانه می‌‏خندیدند.

مردم با فریادهای احمقانه، میوه پرت می‌‏کردند،

سر و صدایشان را باد می‌‏رساند.

خشم و عصیان هجوم آورده بود.

به آرامی نفرت را می‌‏آموختم.

توهین‌‏ها تازیانه بود، تازیانه‌‏ی گزنه.

رهایم که کردند، پاره‏‌ای بودم.

پاره‏‌ای از دلخوشی باد بودم. از آن پس

خود را روبروی مرده‏‌ها می‏‌دیدم.

(*) قاپوق نوعی آلت شکنجه‏‌ی قدیمی که سر و دست مجرم را از سوراخ کوچک تخته سنگی گذرانده و فشار می‌‏دادند.