۱۳۹۲/۱۱/۳۰

باران از آسمان فروباریده

شعر از: دو فو، شاعر چینی
ترجمه: نفیسه نواب پور
----------------------------------------

باران از آسمان فروباریده
و ابرهای آسمان کم جانند.
باد غرب تند می‌وزد.
چنین صبحی، خوب و نیکوست
باران طولانی به زمین آسیب نمی‌زند.
بید مجنون سبزتر می‌شود
درخت گلابی بر تپه
غرق گل‌های سرخ کوچک است
نی‌ها قد می‌کشند
غازی بر بلندی آسمان پرواز می‌کند.

اعجازی‌ست شراب

شعر از: دو مو، شاعر چینی
ترجمه: نفیسه نواب پور
----------------------------------------

اعجازی‌ست شراب، در باران پاییز،
خانه‌ی سرد است، در بارش برگ.
زاهد به خواب می‌رود کمی
سپس باز می‌ریزد و می‌نوشد
جام دیگری.

بیرون پنجره

شعر از: دو مو، شاعر چینی
ترجمه: نفیسه نواب پور
----------------------------------------

بیرون پنجره، برف و باد به هم می‌خورند
شومینه را روشن می‌کنم، بطری شراب را باز می‌کنم
مثل قایق ماهیگیری در باران
کشتی‌ام، یله بر رودخانه‌ی پاییزی.

پرواز کن پرنده

شعر از: وانگ وای
ترجمه: نفیسه نواب پور
----------------------------------------

پرواز کن پرنده، به دوردست پرواز کن
کوهستان دوباره رنگ پاییز گرفته
بالا به پایین، آبشار «هوازی»
افسردگی بی‌ انتهاست.
پرنده‌ای پرواز می‌کند، به دور دست
کوه‌ها باز رنگ پاییز گرفته‌اند.
بالا به پایین، آبشار «هوازی»
افسردگی بی‌پایان است.

۱۳۹۲/۱۱/۲۹

از آسمان ماهی می‌بارد




از آسمان ماهی می‌بارد

ماهی‌های سرخ
ماهی‌های سیاه
ماهی‌های زرد

تُنگ تُنگ آب به کوچه می‌بریم
که ماهی‌های نیمه‌جان را نجات دهیم
ولی مگر ما چند نفریم؟

نمی‌دانم اینهمه ماهی
از کدام دریا آمده‌اند
با کدام ابر آمده‌اند
ماه سفید به قهقهه می‌خندد
خنده‌اش رعد بی‌باران است

از آسمان مثل برگ
مثل ستاره
ماهی می‌بارد
دخترها می‌گویند 
دامن‌های پارچه‌ای ما
حوضچه‌های خوبی نیستند
دست‌های کوچک ما
آب را نگه نمی‌دارند
ماه سفید به قهقهه می‌خندد
خنده‌اش غرش طوفان است

هنوز از آسمان
مثل شکوفه، ماهی می‌بارد
بچه‌ها می‌گویند
ظرف‌های بستنی ما
برای ماهی‌ها کوچکند
بادکنک‌هایمان
بالا نمی‌روند
روی زمین می‌ترکند
ماه سفید به قهقهه می‌خندد
خنده‌اش هراس هجوم تاریکی‌ست

ماهی‌ها در کلاه‌های مردان، بی‌قرارند
ماهی‌های سیاه روی زمین می‌میرند
ماهی‌های قرمز می‌میرند
ماهی‌های زرد می‌میرند
ماه به قهقهه می‌خندد
فریادم
خشم دریایی‌ست که نیستم.