دروازه‌های خالی

آه اگر تنهایی رنگ داشت
تمام دیوارهای شهر را به رنگش نقاشی می‏کردم
اگر پیکری داشت
تمام میدان‏ها را به تندیس‏اش می‏آراستم
اگر صدایی داشت، ترانه‏ها می‏ساختم.

تنهایی، من را به کوچه‏های خالی می‏برد
بچه‏ها آشفتگی کوچه‏ها را در دروازه‏های خالی شوت می‏کنند
کوچه‏های قلبم با سنگ‏های خالی فرش می‏شوند
کوچه‏های تو در تو به هیچ خیابانی نمی‏رسند
همه‏ی کوچه‏ها بن‏بست‏اند.

کاش بمبی در این کوچه‏ها منفجر می‏شد
یا تمام دیوارها سبز می‏شدند
و پلیس‏های بد با باتون‏هایشان می‏افتادند به جان دیوارها
کاش سرم گیج می‏رفت و می‏افتادم.

توپ بچه‏ها شوت می‏شود وسط خیابان
بچه‏ای می‏دود دنبال توپ
هیچ ماشین و موتوری نمی‏گذرد
بچه توپ را برمی‏دارد و برمی‏گردد
برگ سبزی از شاخه می‏افتد
لابلای سنگ‏فرش ریشه می‏کند
جوانه می‏زند.

از لابلای ماشین‏ها می‏گذرم
خیابان را رد می‏کنم
از تمام کارت‏های شناسایی‏ام کپی می‏گیرم
از لابلای ماشین‏ها برمی‏گردم
کپی‏ها را بین بچه‏ها تقسیم می‏کنم
توپشان را شوت می‏کنم
دروازه‏ی خالی را فتح می‏کنم
گل می‏زنم.

از جلوی خانه رد می‏شوم
دور می‏شوم
کنار جوی آب دراز می‏کشم
برگ سبزی از درخت می‏افتد
در دلم ریشه می‏کند
جوانه می‏زند
به زمین پرچ می‏شوم
بیدارم
دیگر هیچ وقت نمی‏خوابم.

رویاها

از مجموعه شعرهای انقلابی می ۶۸

شاعر ناشناس

ترجمه‌ از: نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

پاریس، هرگز

چون امشب سرخ نبوده.

در این سه روز

رویاها بر برانکاردها رفته‌‏اند

رویاهایی که مرا سرپا نگه می‌‏داشتند

و با انفجار نارنجک‌‏ها

نورافشان می‏‌شدند.

آزادی

از مجموعه شعرهای انقلابی می ۶۸

شاعر ناشناس

ترجمه‌ از: نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

پدر خوبم

تو هرگز چیزی که من هستم نبوده‌‏ای

رنجم را بکاه!

گوشت، رواندازها...

در آتش می‏‌سوزم

شبیه آتش گرفتن سیگار.

باد

و گرسنگی،

مدام به من می‌‏گویند که آزادم.

آزادم از تو،

سرورم.

رفیق

از مجموعه شعرهای انقلابی می ۶۸

شاعر ناشناس

ترجمه‌ از: نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

رفیق،

از من می‏پرسی که چرا سنگر می‌سازیم

به تو جواب می‏ﺩهم، رفیق:

مرگ چون قطاری از خیابان‏ها می‏گذرد

در هر تقاطع

هزارها سایه از مرگ ما را می‏پایند.

نامشان:

پول

اتم

سیاست

استثمار

بردگی

بی‏عدالتی.

نشانشان چماق است

نیرویی که ما را از هم می‏پاشد.

سنگر ما، فریاد اعتراض ماست

جنگ ما، نبرد روز است با شب

آزادی به کار نوشتن جهد ماست

بیا رفیق،

به سنگرهای ما ملحق شو

خورشید در دستان ما می‏درخشد.

شکایت زمین

شعر از: ژولین دلمر

ترجمه: نفیسه نواب‌پور

------------------------------

فریادی در برف

تک صدایی

جای هزارها فریاد

هزار گلوی یخ زده

طوفان‌‏های عریان

میلیون‏‌ها هق‌‏هق انباشته در توده‏‌های یخ

استدعای زمین است که باری از دوشش برداریم.

زمین شاکی‌ ا‏ست.

طوفان گذشته

آهن، آتش و لای به تمامی سوخته

بوی ماندگار خاکستر

شال مه بر فراز مزارع گندم

خوشه‌‏های سیاه،

بذرهای آذرین.