صبح‏‌ها

شعر از: ماری کلر بانکوار

ترجمه‌ از: نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

صبح‌ها

گربه‌ی ملوس

می‌توانی پوزه‌ات را به بینی‌ام بمالی

می‌خواهمت.

بختیاری تو این بس

که خدایی در خوابگاهت نیارمیده.

عشق من، آرانخوئه

ترانه‌ای از: ژاکین رودریگو

ترجمه: نفیسه نواب‌پور

------------------------------

عشق من

بر آب چشمه‌‌ها، عشق من

باد با خود می‌‌آورد، عشق من

شب در رسیده، شناور می‌‌بینیم

گلبرگ‏‌های سرخ را

عشق من

و دیوارها ترک برمی‌‌دارند، عشق من

در آفتاب، در باد، زیر رگبار و به سال‌هایی که در گذرند

از آن صبحگاه ماه می که آنها آمدند

و آواز می‌خواندند

ناگاه با هدف تفنگ‌‏هایشان بر دیوارها نوشتند

کلماتی بیگانه را

عشق من، بوته ی گل سرخ رد آنها را دنبال می‌‏کند، عشق من

بر دیوار و در بر می‏‌گیرد، عشق من

نام‏‌های حکاکی شده‌‏شان را هر تابستان

با قرمز زیبایی که گل‌‏هایند.

عشق من، چشمه‌‏ها خشک می‌‏شوند، عشق من

در آفتاب، در باد، در میدان‌‌های جنگ و به سالهایی که می‏‌گذرند

از آن صبحگاه ماه می که آنها آمدند

در قلبشان گل، پاهایشان برهنه، آهسته آهسته

و چشم‏‌هایشان می‌‏درخشید از خنده‌‏ای بیگانه

و بر این دیوار، مادام که شب می‏‌رسد

گویی لکه‏‌های خون‏‌اند

این گل‏‌های سرخ

عشق من، آرانخوئه.

آخرین آرزو

شعر از: تئوفیل گوتیه

ترجمه: نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

مدت‌‏هاست که شما را دوست می‌‏دارم

- می‏‌بایست هجده ساله شوم -

شما سرخ‏ و سفید، من رنگ پریده

من زمستان و شما بهار.

یاس‏‌های سفید قبرستان‌‏ها

در حوالی‌‏ام گل می‌‏دهند؛

به زودی صورتم پر از ریش می‌‏شود

که پیشانی‏‌ام چین بردارد.

آفتاب زندگی‏‌ام که رنگ ببازد

در افق ناپدید می‌‏شود

و آخرین منزلگاهم را

بر بلندی‏‌های محزون می‌‏بینم.

آه از آن زمان که لب‏‌های شما

بوسه‏‌ای کاهلانه بر لب‏‌هایم زند

پس آنگاه این دل می‏‌تواند

به سکون در مقبره‏‌ای بیارامد.

ترانه

شعر از: شارل بودلر

ترجمه: نفیسه نواب‌پور

--------------------

به عزیزترینم، به زیباترینم

چشم‏ و چراغ دلم

فرشته‏‌ام، صنم جاودانه‌‏ام

از ابدیت سلام می‌‏کنم.

همچون هوای نمک ‏سود

منتشر می‏‌شود در زندگی‌‏ام

و طعم فناناپذیری ‏را

می‏‌ریزد در جان ناآرام من.

توبره‌‏ای همیشه تازه، عطرآگین

فضای عزیزی که پر می‏‌شود

مجمری فراموش شده، رازآلود

از شب می‏‌گذرد و دود می‌‏کند.

چطور بگویمت؟ به کدام مثال

که در قهقرای ابدیتم

عشقم از یاد نمی‏‌رود

مثل نافه‏‌ی ختن

که می‏‌آکند و به چشم نمی‌‏آید.

به بهترینم، به زیباترینم

شادی و سلامتی‌‏ام،

فرشته‌‏ام، صنم جاودانه‌‏ام

از ابدیت سلام می‏‌کنم.

دستانت را به من بده

شعر از: لویی آراگون

به فارسیِ نفیسه نواب‌پور

----------------------------------------

دستانت را به من بده، بخاطر دلواپسی

دستانت را به من بده که بس رویا دیده‏‌ام

بس رویا دیده‌‏ام در تنهایی خویش

دستانت را به من بده برای رهایی‌‏ام.

دستانت را که به پنجه‌‏های نحیفم می‌‏فشرم

با ترس و دستپاچگی، به شور

مثل برف در دستانم آب می‌‏شوند

مثل آب درونم می‏‌تراوند.

هرگز دانسته‌‏ای که چه بر من می‌‏گذرد

چه چیز مرا می‏‌آشوبد و بر من هجوم می‏‌برد

هرگز دانسته‌‏ای چه چیز مبهوتم می‌‏کند

چه چیزها وا‌می‏گذارم وقتی عقب می‌‏نشینم؟

آنچه در ژرفای زبان گفته می‌‏شود

سخن گفتنی صامت است از احساسات حیوانی

بی ‏دهن، بی ‏چشم، آیینه‌‏ای بی ‏تصویر

به لرزه افتادن از شدت دوست داشتن، بی هیچ کلام.

هرگز به حس انگشتان یک دست فکر کرده‏‌ای

لحظه‏‌ای که شکاری را در خود می‏‌فشرند

هرگز سکوتشان را فهمیده‌‏ای

تلألویی که نادیدنی را به دیده می‏‌‌کشد.

دستانت را به من بده که قلبم آنجا بسته است

دنیا در میان دستانت پنهان است، حتی اگر لحظه‌‏ای.

دستانت را به من بده که جانم آنجا خفته است

که جانم آنجا برای ابد خفته است.